Viskon kumaşları diğerlerinden ayıran o karakteristik "akışkanlık", aslında çok disiplinli bir dokuma mühendisliğinin sonucudur. Viskon lifi doğası gereği esnektir, ancak bu esnekliği kontrol altına alıp şık bir elbiselik kumaşa dönüştüren şey dokuma sıklığıdır. Genellikle viskon üretiminde iki ana dokuma tekniği ön plana çıkar: Bez Ayağı (Plain Weave) ve Dimi (Twill). Bez ayağı tekniği, en basit ve en sağlam dokuma türüdür; atkı ve çözgü ipliklerinin bir alt bir üst şeklinde birbirine bağlanmasıyla oluşur. Bu teknik, viskonun nefes alabilirliğini maksimize ederken kumaşa her iki yönde de dengeli bir direnç kazandırır. Yazlık viskon gömleklerde gördüğümüz o hafiflik tam olarak bu basit ama etkili dokumanın eseridir.

Ancak viskonun o meşhur "ipeksi dökümü" ve ışığı yansıtma biçimi genellikle Dimi dokuma ile elde edilir. Bu teknikte iplikler kaydırılarak dokunur, bu da kumaş yüzeyinde diagonal (verev) çizgiler oluşturur. Buttim Tekstil koleksiyonundaki daha ağır ve "premium" hissettiren viskonlar genellikle bu yöntemle üretilir. Dimi dokuma, kumaşın daha ağır dökülmesini sağlarken aynı zamanda buruşma direncini de artırır. Viskon dokunurken ipliklerin "büküm" sayısı da hayati önem taşır. Yüksek bükümlü iplikler kullanıldığında kumaş daha diri ve dökümlü dururken, düşük bükümlü iplikler daha yumuşak ve tüylü (peach skin) bir tuşe verir. Dokuma tezgahındaki gerginlik ayarı bile viskonun son halindeki çekme oranını belirler. Bu nedenle profesyonel bir "Kumaş Sözlüğü" oluştururken, viskonu sadece bir lif olarak değil, dokuma tezgahında şekillenen dinamik bir yapı olarak ele almak gerekir. Sonuçta kaliteli bir viskon, lifin doğallığı ile dokuma tekniğinin ustalığının mükemmel birleşimidir.

Viskon Dokuma Standartları:

• İplik Bükümü: Kumaşın matlığını ve yaylanma (kıvrılma) kapasitesini belirler.

• Atkı-Çözgü Sıklığı: Kumaşın iç gösterme oranını ve yıkama sonrası mukavemetini etkiler.

• Bitim İşlemleri (Apre): Dokumadan çıkan ham viskonun o bildiğimiz yumuşaklığa kavuşması için uygulanan mekanik işlemlerdir.